Het verhaal
Vier eeuwen kletskop
Van de Leidse elite rond 1600, via het bakkersgilde, naar een drijvende koekmakerij in de Blauwpoortshaven.
Omstreeks 1600
De Leidsche kanteling
De plaatselijke elite genoot van de Leidse kanteling. Zaccharias Heyns wijdde er in 1602 een ode aan:
„Dat syn van die platte, ronde dinghen;
Die ons de ‘schorftenhoofden’ noemt;
Se syn met botter, suijker en caneel bebloemt;
Noyt beter cost en hebt ghy gheten!”
Wilde een gezel slagen tot Meester in het bakkersgilde, dan moest hij het bereiden van de kanteling in de bakproef tot in perfectie beheersen. Om de koek nóg lekkerder te maken transformeerde het recept in de loop der jaren in de kletskop die wij kennen.
Die naam verwijst naar een bijnaam voor Leidenaren, voortkomend uit ‘zere hoofdjes’ — een huidziekte die vaak voorkwam bij kleine kinderen. In de 18e eeuw kopieerden Belgische en Franse patissiers het recept als basis voor de beroemde tuiles.
Het recept
Zwart op wit bewaard
Het originele recept van de Leidsche kletskop is bewaard gebleven in de collectie van het Nederlands Bakkerijmuseum in Hattem. Wij bakken naar dat recept, geperfectioneerd door de patissiers van restaurant IDD.
Naast de kletskop maken we twee variaties: een lichte koek met melkchocolade en een donkere koek met witte chocolade.
Vandaag
Een koekmakerij op het water
In de Blauwpoortshaven, naast de Beestenmarkt, runt Olivier Verschelling (2003) zijn drijvende koekmakerij. Hier wordt de originele Leidsche koek gebakken, in verschillende varianten. En de lekkerste koffie to go.
„Wie baas is, bakt koek.”
